O lápis no cadeno.
O cigarro de picadura acabado de liar.
O novo borrador. Os proxectos todos. A constancia que me falta por desenvolver ao completo.
Coido as miñas mans, ferramenta necesaria para o traballo no teclado e no papel, vella garda pretoriana.
Aceite de romeu.
Quéreme.
Cando unha perfia perde o seu contido, que queda dela?
Son unha demajuana rota en guizos...
Agora xa non precisas que garde en min a túa dor, bágoa nacarada.
Xa son algo máis libre.
Se escribo poemas tristes e falo en soños e ando arrastrando as sandalias (cos ollos sen ver malia que abertos), a culpa non é miña soamente.
Que as bágoas que choro son pequenas estrelas que me pingan nas palmas das mans abertas.
Tés moito que ver nisto.
Tanto que ás veces me sinto alienada: son un oco nunha pedra furada pola corrente.
Di: canto resistirei antes de romperme en guizos e ser area no vento?
Hoxe sona.- L'Échec, de Yann Tiersen
Hai que recoñecelo: a actividade física, máis alá de certas baixas paixóns que me atraen terrible e irrefreablemente dende hai un tempo, é unha beizón que a natureza nos deixa perto para que accedamos a nós mesmos.
Cantas novas e vellas sensacións recupero agora.
Só me queda afianzar para sempre esta rutina, acomodar de novo o corpo coa mente e viceversa, e seguir adiante.
Viceversa, de Mario Benedetti
Tengo miedo de verte
necesidad de verte
esperanza de verte
desazones de verte.
Tengo ganas de hallarte
preocupación de hallarte
certidumbre de hallarte
pobres dudas de hallarte.
Tengo urgencia de oírte
alegría de oírte
buena suerte de oírte
y temores de oírte.
o sea,
resumiendo
estoy jodido
y radiante
quizá más lo primero
que lo segundo
y también
viceversa.
Que se xa non escribo tanto, non importa, coido. Non espero a que te pases e o leas, porque hai outros camiños para dicirche o que pasa pola miña cabeza.
Que prefiro escribirche libros completos de versos a encher esta caixa de texto frío e impersonal, e lerchos sen que esteas diante unha e outra vez, con flores de xasmín arrecendendo á tardiña entre o meu pelo recollido.
Son unha triste radiante Ofelia, non sei se namorada ou antolladiza.
Abre o meu peito mentres aínda palpuxa e colle o que queiras: está todo arrombado para tí.
Sona.- Venus in furs, de The Velvet Underground
Así, en nahuatl. Catrocentas entradas neste blogue.
Que cousas.
E eu, tan pouco faladora...
Parece mentira.
Feliz día da Nai (como cada día, vaia). E parabéns ás Lucía. :)
E logo, os ollos cheos de néboa.
Metamorfose.
E despois de todo, sempre quedas tú.
Sabes?
.jpg)
